طب سنتی :

از دیرباز حکما و طبیبان قدیم بر اساس تجارب خود نسل به نسل این دانش را به فرزندان خود انتقال داده اند تا این که در زمان اسلام ائمه دینی ما بعضاً همان مطالب را تأیید نموده و حتی برخی از آنان مستقلاً رساله ای بر طب سنتی نظیر رساله ی ذهبیه یا طب الرضا ، طب الصادق و طب النبی نوشته اند و افق دید پزشکان آن دوره را با منابع وحی در این خصوص آشنا ساختند،بر فرض مثال سیاه دانه و عسل و حجامت را تا آسمان هفتم بالا برده و مقام آن را تا همان حد بالا معرفی نمودند یا این که شیر را مایعی مستقل از بهشت که به صورت نهر جاری است و کاسنی را سبزی بهشتی و ... معرفی نموده اند .

ائمه دینی ما برخی از رفتارهای درمانی نظیر حجامت،فصد خون،رژیم غذایی(روزه)و ماساژ درمانی ، دعا درمانی ،قرآن درمانی،روان درمانی و ... را نیز در طب معرفی نموده اند. یکی از مهمترین اصول طب سنتی که شناخت بیماری ها را برای پزشک آسان می نماید و در نتیجه درمان را نیز راحت می کند،قبول و معرفی طب اخلاطی است که در آن معتقدند خون انسان از چهار خلط دم،صفرا،سودا و بلغم تشکیل شده است که میزان طبیعی آن در بدن مفید و زیادی آن ها در بدن بیماری زاست.

حکما و عقلای طب سنتی قدیم معتقد بودند که پزشک علاوه بر رشته ی طب بایستی با حدود 10 رشته ی دیگر دانشگاهی آشنایی داشته باشد تا بتواند درمانگر خوبی برای مردم باشد وگرنه طب به تنهایی قادر به درمان این همه بیماری مختلف نخواهد بود. آنان معتقد بودند که غذاخوردن هم مانند خیلی کار های دیگر آدابی دارد و بایستی پزشک بر اساس وضعیت جسمی بیمار تمام این اصول را به بیمار تذکر دهد،مثلاً سیستم خورده خواری و یا سه نوبت در روز را خیلی قبول نداشتند بلکه بهترین روش را در رژیم ترک نهار و فقط خوردن صبحانه و عصرانه خصوصاً در فصول گرم مفید می دانستند زیرا در این صورت کبد و سایر ارگان های دست اندرکار جهاز هازمه،وقت کافی جهت استراحت و گوارش خوردنیها پیدا می کنند وگرنه تندتند و به دفعات مختلف غذاخوردن جز اینکه غذا ها در بدن تجمع یافته و در دراز مدت شخص را چاق،مسموم و خواب آلود کنند سود دیگری دربر ندارد.

جدول شناخت طبایع